كه ( 3 سوره طلاق ) : « و هر كه توكل مىكند بر خدا او را بس است » و فرموده ( 7 سوره ابراهيم ) : « اگر شكر كنيد ، براى شما بيفزايم » و فرمود ( 60 سوره مؤمن ) : « مرا بخوانيد تا براى شما اجابت كنم » . ( 1 ) 7 - از حسين بن علوان ، گويد : ما در مجلسى بوديم كه در آن دانشجو بوديم و در ضمن يكى از مسافرتها هزينهء من به پايان رسيد و يكى از يارانم به من گفت : براى اين گرفتارى كه به تو نازل شده به چه كسى اميدوارى ؟ گفتم : به فلانى ، گفت : به خدا ، در اين صورت حاجت روا نشوى ، و به آرزويت نرسى و خواست تو بر آورده نگردد ، گفتم : خدايت رحمت كناد ، از كجا دانستى ؟ گفت : به راستى امام صادق ( ع ) به من باز گفت كه : در يكى از كتب خوانده است كه خدا تبارك و تعالى مىفرمود : به عزت و جلال و مجد و رفعتم و بر عرشم سوگند كه محققاً آرزوى هر آرزومندى را ( از مردم ) كه به جز خودم باشد با نوميدى مىبرم و به او جامهء خوارى مىپوشم در نزد مردم ، و او را محققاً از نزديك خود دور كنم و از فضل خود كنار زنم ، آيا در سختيها اميد به جز من دارد ؟ با اين كه همهء سختيها به دست من است ؟ به ديگرى توجه دارد و با انديشه در ديگران را مىكوبد با اين كه كليدهاى هر درى به دست من است و همهء درها بسته است و در خانهء من باز است براى هر كه دعا كند ، كيست كه در گرفتارىهاى خود به من آرزومند است و من راه آنها را بر او بريده‌ام ؟ كيست براى امر بزرگى به من اميدوار شده و من اميد او را بريده‌ام ؟ من آرزوهاى بندگانم را نزد خودم نگهداشته‌ام و آنان به نگهدارى من رضايت ندادند و آسمانهاى خود را پر كردم از كسانى كه از تسبيح من خسته و گرفته نشوند و